หลังจากที่มนุษย์สามารถเอาชนะแรงโน้มถ่วงของโลก โดยการส่งยานอวกาศหรือดาวเทียมขึ้นไปสู่วงโคจรได้สำเร็จช่วงปลายปี พศ.2500 (คศ.1957) ด้วยดาวเทียมดวงแรกของสหภาพโซเวียต "สปุคนิค 1" หลังจากนั้นก็มีการส่งมนุษย์คนแรกขึ้นไปโคจรรอบโลก  และส่งมนุษย์คนแรกไปเหยียบดวงจันทร์ได้สำเร็จ ในเดือนกรกฏาคม พศ.2512 (คศ.1969) ด้วยยานอะพอลโล 11 ทำให้มนุษย์พยายามที่จะเอาชนะธรรมชาติอีกอย่างให้ได้โดยการขึ้นไปใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงให้นานที่สุด  จึงต้องมีระบบช่วยชีวิตที่สมบูรณ์ ทั้งน้ำ อาหาร และ อากาศ  รวมทั้งระบบสันทนาการ เพื่อลดความเคลียดและปัญหาเรื่องสุขภาพ  ทำให้ยานอวกาศขนาดเล็กๆแบบเดิมไม่สามารถทำได้
     มนุษย์จึงมีแนวความคิดที่จะสร้างในรูปแบบของห้องหรือสถานี ที่มีระบบอำนวยความสะดวกต่างๆ และโคจรอยู่ในอวกาศรอบโลก จึงเป็นที่มาของแนวคิดในการสร้างสถานีอวกาศขึ้นมา 
     ประโยชน์ที่ได้จากสถานีอวกาศก็คือ 
     1)  ศึกษาความเป็นไปได้ของการดำรงชีวิตในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง ที่มีผลกระทบโดยตรงกับมนุษย์ เช่น สภาพจิตใจ  และ สภาพร่างกาย
     2)  ศึกษาการทดลองต่างๆทางวิทยาศาสตร์ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง ซึ่งการทดลองบางอย่างไม่สามารถทำได้บนพื้นโลก
     3)  ศึกษาพฤติกรรมของสัตว์บางชนิด และการดำรงชีพของสัตว์เหล่านั้น เมื่ออยู่ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วง เช่น ศึกษาการชักใยของแมงมุม เป็นต้น
     4)  ใช้สำหรับการศึกษาทางด้านดาราศาสตร์  เพราะในอวกาศไม่มีชั้นบรรยากาศรบกวนหรือขวางกั้น
     5)  ใช้สำหรับการศึกษาทางด้านธรณีวิทยา และ อุตุนิยมวิทยา  ควบคู่ไปกับระบบดาวเทียม
     6)  ใช้สำหรับประโยชน์ทางการทหาร
     7)  นอกจากนี้การสร้างสถานีอวกาศ ยังเป็นแนวทางที่ทำให้มีการประดิษฐ์คิดค้นอุปกรณ์หรือวิทยาการใหม่ๆขึ้นมาสำหรับการพัฒนาสถานีอวกาศรุ่นต่อๆไป

       จากอดีตถึงปัจจุบัน
       สถานีอวกาศแห่งแรกของโลกคือสถานีอวกาศซัลยูตของรัสเซีย  ตามมาด้วย Skylab  และสถานีอวกาศเมียร์  ซึ่งทั้งสามสถานีนั้นได้ยุติโครงการและตกลงในมหาสมุทรหมดแล้ว ยังคงเหลือเพียงสถานีเดียว คือสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งเป็นสถานีอวกาศที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยสร้างมา ปัจจุบันยังโคจรอยู่รอบโลก แต่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์  ซึ่งมีการก่อสร้างเพิ่มเติมไปเรื่อยๆ
        รายละเอียดของแต่ละสถานีสามารถเลือกอ่านจากลิงค์ที่อยู่ทางด้านซ้ายมือ