สถานีอวกาศเมียร์

โครงสร้างของสถานีอวกาศ Space Station Module

สถานีอวกาศเมียร์น้ำหนักกว่า 100 ตัน ประกอบด้วยโมดูลอีก 7 ส่วน มีโมดูลหลักชื่อว่า Core Module

	Core Module โมดูลหลักของสถานี เป็นโมดลูส่วนแรกที่ถูกส่งขึ้นสู่ วงโคจรเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 1986 เป็นส่วนบริการสำหรับอยู่อาศัย เอื้อชีวิต เป็นแหล่งพลังงาน และค้นคว้าทางด้าน วิทยาศาสตร์ มีท่าเทียบสองด้านหัวท้าย และท่าเทียบแบบสี่ทิศทาง น้ำหนัก 20.4 ตัน ความยาว 13.13 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.15 เมตร แผงโซล่าเซลให้พลังงาน 10 กิโลวัตต์ มีความจุ 90 ลูกบาศก์เมตร
	Kvant-1 เป็นโมดูลส่วนที่สอง ที่ส่งขึ้นไปต่อกับ Core Module ด้านท้าย เมื่อปี คศ.1987 เป็นโมดูลขนาดเล็ก บรรจุเครื่องมือทางด้านดาราศาสตร์เพื่อค้นคว้าทางด้านฟิสิกส์ของกาแลกซี่ ควอซ่าร์ ดาวนิตรอน มีอุปกรณ์เอื้อชีวิต และห้องทดลองด้านชีววิทยา น้ำหนัก 11 ตัน ความยาว 5.8 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.15 เมตร แผงโซล่าเซลให้พลังงาน 6 กิโลวัตต์ มีความจุ 40 ลูกบาศก์เมตร
	Kvant-2 เป็นโมดูลส่วนที่สาม ส่งขึ้นไปต่อกับ port ด้านรัศมีของ Core Module ด้านหนึ่ง เมื่อปี คศ 1989 เป็นโมดูลด้านวิทยาศาสตร์ ประกอบด้วยส่วน EVA Airlock ,แผงโซล่าเซล, อุปกรณ์เอื้อชีวิต น้ำดื่ม แหล่งอ๊อกซิเยน ระบบควบควบการเคลื่อนไหว รวมทั้งห้องอาบน้ำ และซักล้าง น้ำหนัก 18.5 ตัน ความยาว 13.73 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.35 เมตร แผงโซล่าเซลให้พลังงาน 6.9 กิโลวัตต์ มีความจุ 61.3 ลูกบาศก์เมตร
	Kristall โมดูลที่สี่ ส่งขึ้นไปเมื่อปี คศ.1990 ครั้งแรกเชื่อมต่อกับ Core Module ตรงข้ามกับ Kvant-2 มีแผงโซล่าเซลที่สามารถพับเก็บได้ บรรจุเครื่องมือด้านวิทยาศาสตร์ และท่าเทียบแบบพิเศษที่สามารถรับยานขนาดใหญ่ ที่มาจอดเทียบได้สูงสุด 100 ตัน ซึ่งกระสวยอวกาศแอตแลนติส ได้ใช้เป็นท่าเทียบจอดเมื่อครั้งเที่ยวบินที่ STS-71 น้ำหนัก 19.6 ตัน ความยาว 13.73 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.35 เมตร แผงโซล่าเซลขนาด 5.5-8.4 กิโลวัตต์ มีความจุ 60.8 ลูกบาศก์เมตร
	Spektr ถูกส่งขึ้นไปสู่วงโคจรด้วยจรวดโปรตอนของรัสเซีย เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 1995 โดยเชื่อมต่อกับ Core Module ตรงข้ามกับ Kvant-2 แทนที่ Kristall บรรจุเครื่องมือด้านวิทยาศาสตร์ เพื่อศึกษาโลกและชั้นบรรยากาศ วันที่25 มิถุนายน 1997 spektr ได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อยาน Progress M-34 และยานลำเลียง ชนกับโมดูลนี้ทำให้อากาศรั่ว จึงต้องมีการปิดตายส่วนนี้ น้ำหนัก 19.6 ตัน ความยาว 13 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.35 เมตร มีความจุ 61.9 ลูกบาศก์เมตร
	Priroda เป็นโมดูลส่วนสุดท้ายที่นำขึ้นไปเชื่อมกับเมียร์ อยู่ตรงข้ามกับ Kristall module ส่งขึ้นไปเมื่อวันที่ 23 เมษายน 1996 ใช้เป็นส่วนสังเกตการณ์โลกในระยะไกล น้ำหนัก 19.7 ตัน ความยาว 13 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 4.35 เมตร มีความจุ 66 ลูกบาศก์เมตร
	Soyus-TM ใช้เป็นยานลำเลียงนักบินอวกาศระหว่างสถานีอวกาศกับพื้นโลก และใช้เป็นยานลี้ภัยด้วย (Lifeboat) น้ำหนัก 7.1 ตัน ความยาว 7 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 2.7 เมตร แผงโซล่าเซลขนาด 1.3 กิโลวัตต์ มีความจุ 10 ลูกบาศก์เมตร
	Progress เป็นยานส่งกำลังบำรุง อาหาร และอื่นๆ ให้กับนักบินอวกาศ น้ำหนัก 7.2 ตัน ความยาว 7 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 2.7 เมตร แผงโซล่าเซลขนาด 1.3 กิโลวัตต์ มีความจุ 7.6 ลูกบาศก์เมตร
	Docking Port เป็นส่วนที่ส่งขึ้นกับกระสวยอวกาศแอตแลนติส เพื่อเชื่อมต่อเมียร์ตรงส่วนโมดูล Kristall ช่วงเที่ยวบิน STS-74